Intrinsieke triestheid

.

Afgelopen donderdag werd in de actualiteitenrubriek Netwerk, in de reeks “De eenzame dood”, aandacht besteed aan het intens trieste levensverhaal en de uiteindelijke zelfmoord van de 15-jarige David Isarin. Inleiding en een preview zijn hier te zien op de website van Netwerk en de preview via YouTube alhier:

Wat dit tragische verhaal onder meer laat zien, is hoe het doorgaans zo normale en gangbare proces van contact maken, vriendschap opbouwen en een relatie aangaan, niet voor iedereen even eenvoudig, gemakkelijk en vanzelfsprekend is. Maar ook dat het kiezen voor de ene persoon, tegelijk het afwijzen van de andere betekent. Wij leggen contact met de mensen die leuk, interessant of aantrekkelijk overkomen. Aan wie niet direct een goede eerste indruk maakt, gaan we meestal snel voorbij.

Wrang
Zulke mensen maken dan ook maar weinig kans om vriendschappen op te bouwen of een relatie aan te gaan. Het gemis dat hierdoor ontstaat is niet alleen op zichzelf al schrijnend, maar wordt in de huidige tijd ook nog eens extra ingewreven door de heersende ideologie die romantische liefde en seksueel genot als hoogste waarden cultiveert. 

Aandacht
Zelf zou ik graag zien dat met name de Kerk, vanuit haar evangelische roeping, deze kwestie meer aan de orde stelde en zich het lot aantrok van mensen die lichamelijk, psychisch, sociaal en relationeel buiten de boot vallen. Gelukkig gebeurt dat ook wel, maar ik kan me ook niet aan de indruk onttrekken dat de kerkleiding toch vooral het huwelijk wil hooghouden en bevorderen. Dat is op zich niet verkeerd, maar laat dat dan gebeuren op een wijze die mensen voor wie dat niet is weggelegd niet buitensluit.

Solidariteit
Hetzelfde kan mijns inziens ook gezegd worden over het celibataire priesterschap. Deze omwille van een hoger en groter doel vrijwillig gekozen levensstaat kan immers mede uitgelegd worden als een symbolische vorm van solidariteit met de mensen die onvrijwillig tot een leven zonder al dan niet seksuele relaties gedwongen zijn. Helaas heeft de kerkleiding de laatste jaren sterk de neiging om het priesterschap vooral aan de hand van het huwelijk te definieren, dit om het maar zo ver mogelijk van homofilie verwijderd te houden….

Last
Wat de Kerk als geheel misschien nog niet voldoende doet, kunnen wij zelf in elk geval wel proberen: zoveel mogelijk oog en oor hebben juist voor onze minder aantrekkelijke en makkelijke medemensen. Waarschijnlijk zal echter iedereen wel de ervaring hebben dat dat maar in zeer beperkte mate mogelijk is en dat wij daar allemaal in tekortschieten. Wij kunnen (en willen) ten enenmale niet aan iedereen evenveel tijd en aandacht besteden. Voor wie zich daarvan bewust is, is dit een last die alleen gedragen kan worden in het besef dat uiteindelijk alleen God alle mensen recht kan doen en de volledige vervulling van alle verlangens kan geven.

.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s