Crematie…

In Nederland en de Westerse wereld zijn er grofweg twee manieren waarop men met het stoffelijk overschot van een overleden persoon omgaat: ofwel het wordt begraven, ofwel gecremeerd.
In Nederland werd het eerste crematorium gebouwd in 1913, voordien was het wettelijk verboden. Ook de Katholieke Kerk heeft crematie altijd verboden, maar inmiddels is het toegestaan, mits men het niet doet vanuit om te demonstreren dat men niet in de opstanding gelooft.
Ik vind het erg jammer de Kerk crematies toestaat omdat het niet past binnen de katholieke traditie en het katholieke mensbeeld.

Symboliek
Kijkend naar de symboliek van crematie vind ik het een veel te radicale manier om met de doden om te gaan. Vuur is natuurlijk element dat op zich niet goed of kwaad is, het kan zowel ten goede als ten kwade worden aangewend. Zelfs God toont zich weleens in vuur en ook de Heilige Geest wordt door vuur(tongen) voorgesteld. Anderzijds wordt de hel traditioneel ook als een verzengend, als een hels vuur voorgesteld en kennen we ook het ‘vagevuur’, de staat van loutering en zuivering die nodig is vooraleer in de hemel te kunnen komen…

Radicaal
Vuur is een heel verzengende en vernietigende kracht, een kracht die ik veel te sterk en te destructief vind om toe te passen op het overleden lichaam van een geliefd persoon. Mensen hebben nu eenmaal tijd nodig om dingen te beleven ente verwerken, zeker als het gaat om belangrijke zaken en helemaal alshet gaat om dierbaren. Daarbij past niet dat een lichaam in xc3xa9xc3xa9n keer volledig verbrand wordt, waarbij er nauwelijks iets van overblijft, dat het verbrand wordt net zoals we afval verbranden. Het is, in elk geval in onze streken, een steriel en technisch gebeuren, dat buiten het zicht en onpersoonlijk plaatsvindt.

Rustig
Veel menselijker en daarom veel katholieker is het begraven van een overleden lichaam. Daarbij wordt het te ruste gelegd in de aarde waarhet vandaan komt en waartoe het zo in alle rust en op een natuurlijkemanier weer toe terugkeert.
Zoals het lichaam van een mens gedurende 9 maanden in veilige bescherming van de moederschoot gevormd is, zo kan dat lichaam in de beschermende schoot van de aarde weer tot stof vergaan.
Dat geeft nabestaanden de tijd om het verlies rustig te kunnen verwerken en ook regelmatig naar het graf te kunnen terugkeren om de geliefde overledene nabij te zijn en voor diens zieleheil te bidden.
Anders dan een crematie is begraven iets waar iedereen bij kan zijn, waar het overleden lichaam door diens nabestaanden persoonlijk aan de aarde kan worden toevertrouwd.

Tegenwerpingen
Voorstanders van crematie zullen misschien tegenwerpen dat dat ook kan bij een urn met iemands as. Dat is waar, maar als men de behoefte voelt om in de nabij- heid van de urn te zijn, waarom heeft de overledene zich dan laten cremeren? Als de overledene kennelijk heeft gewild dat er voor zijn nabestaanden een urn als tastbaar overblijfsel zou zijn, waarom heeft hij of zij zich dan niet gewoon laten begraven? Waarom dan eerst die radicale verbranding?
Een andere tegenwerping is dat begraven niet minder eerbiedwaardig dan begra- ven zou zijn, omdat in de grond het lichaam zou wegrotten of worden aangevreten door wormen e.d. Dat is echter niet waar: een lichaam wordt begraven op een diepte waar geen wormen e.d. meer in de grond zitten en waar ook geen rotting kan plaatsvinden (daarvoor is namelijk contact met de buitenlucht nodig).

Geschiedenis
Reeds in het Oude Testament staat dat de Joden hun doden begroeven, ditin tegenstelling tot  heidense buurvolkeren. Nog steeds begraven Jodenhun doden met grote zorgvuldigheid en eerbied. Ook de eerste christenen begroeven hun doden en sindsdien heeft de Kerk crematie verboden als zijnde een heidense praktijk.
Na het Tweede Vaticaans Concilie is de Katholieke Kerk ook crematiegaan toe- staan, zij het dat een begrafenis de voorkeur heeft. Aanliberaal-protestantse kant werd crematie echter al in de 19e eeuwtoegelaten. Daarentegen is crematie in de Oosters Orthodoxe Kerken totop de dag van vandaag verboden.
Crematie is wel vanouds gebruikelijk c.q. verplicht in niet-christelijke culturen en religies, zoals het Hindoexc3xafsme en het Boeddhisme.

Conclusie
Dit alles overziend is het eigenlijk wel vrij opmerkelijk dat de Kerk zo ‘makkelijk’ crematie toestaat. Niet alleen hanteert zij wel vaak behoorlijk strenge richtlijnen voor uitvaartvieringen, maar ook voor andere belangrijke terreinen die de omgang met het menselijk lichaam betreffen.
Des te jammerlijker daarom dat een praktijk als crematie, die zo radicaal en zo onnatuurlijk is en die zo ver buiten de katholieke traditie staat, niet alleen wordt toegestaan, maar ook steeds meer wordt toegepast…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s