Habemus Papam!

“Fratelli e sorelle carissimi,
queridxc3xadsimos hermanos y hermanas,
bien chers frxc3xa8res et sxc2x9curs,
liebe Brxc3xbcder und Schwestern,
dear brothers and sisters:

Annuntio vobis gaudium magnum:

Habemus Papam:

Eminentissimum ac Reverendissimum Dominum,

Dominum Josephum

Sanctae Romanae Ecclesiae Cardinalem Ratzinger

qui sibi nomen imposuit Benedicti Decimi Sexti”

Met deze woorden kondigde de protodiaken van het College van Kardinalen, Jorge kardinaal Medina Estxc3xa9vez, op de avond van dinsdag 19 april 2005 de keuze van Joseph kardinaal Ratzinger tot nieuwe Paus aan, die daarop de naam Benedictus XVI aannam.
De nieuw gekozen paus Benedictus XVI verschijnt op het balkon van de Sint-Pietersbasiliek
Hoewel kardinaal Ratzinger voorafgaand aan het conlaaf als xc3xa9xc3xa9n van de favorieten gold, is zijn keuze tot Paus bij nader inzien toch een grote verrassing. De vuistregel zegt immers dat “wie als Paus het conlaaf ingaat, er als kardinaal weer uitkomt”. En ook overigens lijkt het profiel van de nieuwe Paus niet veel overeenkomsten te hebben met de profielschets die algemeen voor een nieuwe Paus werd opgesteld:

Ratzinger komt niet uit Italixc3xab of Latijns-Amerika, met zijn grote, jonge en bloeiende katholieke gemeenschap, maar uit het “oude”, door de historie belaste en sterk geseculariseerde Duitsland; zijn pastorale ervaring dateert van ruim 20 jaar geleden, en daarmee gaat hij door als een echter bureaucraat; het meeslepende charisma van zijn grote voorganger paus Johannes Paulus II lijkt hem eveneens te ontberen. Zijn imago van conservatieve ‘waakhond van de orthodoxie’, die hij had in zijn vorige functie als prefect van de Congregatie voor de Geloofsleer, is ook iets wat in deze tijd van op sensatie beluste media eerder een last dan een voordeel is.

Uiteraard laat xc3xa9xc3xa9n en ander de grote theologische en intellectuele kwaliteiten, alsmede de door velen als uiterst aimabel en integer beschreven persoonlijkheid van de nieuwe Paus onverlet.
De toekomst zal uitwijzen of deze verrassende keuze een even verrassend pontificaat zal opleveren…

Over de zin van het leven

Louter rationeel (in natuurwetenschappelijke en filosofische zin) gezien heeft het leven mogelijk geen zin, maar daar tegenover staat dat als je op je gevoel afgaat, je vanuit ervaringen van schoonheid, geluk, vriendschap e.d. een zin, een opdracht, een bevestiging in de zin van “zo is het goed – zo moet het gaan” kan ervaren.
Ten opzichte van de rationele benadering (want wat heb je daar in de praktijk concreet aan…??) zijn zulke laatstgenoemde ervaringen per saldo waardevoller en dus belangrijker…

De rationele benadering is echter niet consequent, want als het leven niet alleen cognitief (verstandelijk) gezien geen zin zou hebben, dan zou het dat ook op geen andere wijze mogen/kunnen hebben, met als consequentie dat zelfmoord de enige logische oplossing is..

Kort en bondig zou de zin van het leven zou als volgt geformuleerd kunnen worden:
Dat de mens zich vanuit en aangespoord door zijn unieke waarnemingsvermogen ontplooit op een manier die hem zelf zin geeft en hem bevestiging en inspiratie biedt om op die manier voort te gaan….

Dus als we zelf zin aan het leven kunnen geven, hoe zouden we dan kunnen zeggen dat t leven geen zin heeft…?